Άμος Οζ

"Οταν ήμουν πέντε χρόνων οι γονείς μου με έπαιρναν μαζί τους σε διάφορα καφέ της Ιερουσαλήμ όπου σύχναζαν με τους φίλους τους. Για να μπορέσουν όμως να κουβεντιάσουν, εγώ έπρεπε να μένω ήσυχος. Μου υπόσχονταν λοιπόν ότι αν δεν μιλούσα και γενικώς αν ήμουν καλό παιδί, στο τέλος θα με κερνούσαν παγωτό. Το παγωτό εκείνη την εποχή ήταν σαν να τάζεις σήμερα σ' ένα παιδί μια βόλτα στο Διάστημα. Η κουβέντα ωστόσο κρατούσε πολλή ώρα και εμένα ο χρόνος μού φαινόταν ατελείωτος. Καθόμουν λοιπόν και παρατηρούσα τον κόσμο και έβγαζα ιστορίες μέσα από το μυαλό μου. Κάπως έτσι έγινα συγγραφέας..."

(Απόσπασμα από συνέντευξη στον Θανάση Λάλα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 20/5/2001)
© .:: JOHNNIE SOCIETY ::.
Maira Gall